UNIWERSYTETY I NAUKA
nieruchomości szczecinNa czoło wszystkich problemów angielskiej polityki zagranicznej w koń-cowym okresie epoki elżbietańskiej wysunął się konflikt Anglii z Hiszpanią. Miał on różnorakie źródła i podstawy, zarówno polityczne, jak i gospodarcze oraz religijne. Hiszpania, główna podpora kontrreformacji w Europie, poważnie myślała o inwazji na protestancką Anglię nie tylko w celu przywrócenia tam katolicyzmu, ale przede wszystkim pozbycia się coraz dotkliwszej konkurencji statków angielskich na morzach i oceanach. Na wiele lat przed egzekucją Marii Stuart w 1587 r., co stało się ostatecznym pretekstem do wyprawy Wielkiej Armady na Anglię w roku następnym, obie strony pozostawały ze sobą w konflikcie obejmującym starcia i bitwy morskie na Atlantyku i posunięcia dyplomatyczne w Europie oraz inspirowane przez Hiszpanię spiski i rewolty w północnej części Anglii, a przede wszystkim w Irlandii. W 1579 r. Irlandczycy zwrócili się o pomoc do Hiszpanii i papieża, który istotnie przysłał niewielkie posiłki. Przybycie ich jednak miało ten skutek jedynie, że dostarczyło dowódcom angielskim pretekstu do rozpoczęcia represji i okrucieństw graniczących z eksterminacją katolików irlandzkich.
Na początku epoki elżbietańskiej jednak nie Hiszpania jeszcze, ale Francja wraz ze swym szkockim sojusznikiem stanowiła główne niebezpieczeństwo dła Anglii. Intrygom Francji w Szkocji przeciwko Anglii położył kres traktat angielsko-szkocki zawarty w Edynburgu w 1560 r., który oznaczał wycofanie wojsk francuskich i zmniejszenie wpływów Francji w ojczyźnie Marii Stuart. Traktat Elżbiety z popieranymi przez Anglię hugenotami francuskimi z 1562 r., oddający za pomoc zbrojną Anglii port Le Havre, był przykładem taktyki Anglii, podtrzymującej różne konflikty europejskie w celu uzyskania wpływów i większego znaczenia politycznego.
liczarki
