LITERATURA I TEATR ANGLII SZEKSPIRA
matrymonialneOkres pełnego rozkwitu literatury elżbietańskiej wiąże się z Edmundem Spenserem, chociaż już przed nim sięgali do wzorów włoskich Thomas Wyatt (ok. 1503-1542), Henry Surrey (ok. 1517-1547), znany nam już Thomas Elyot czy Roger Ascham (1515-1568). Dwaj pierwsi wprowadzili do Anglii, opierając się na włoskich wzorach, formę sonetu. Pozostali dwaj zasłynęli raczej jako autorzy traktatów pedagogicznych i popularyzatorzy pisarzy klasycznych.
Edmund Spenser (1552-1599) już swoim ogłoszonym w 1579 r. Kalendarzem pasterza (Shepherds Calendar) wywołał przełom w poezji angielskiej. Piękna forma i melodyjność archaizowanego trochę wiersza zbiegły się tu z tendencją do łączenia różnorodnych motywów. Pod wpływem Ario-stai Tassa napisał niedokończoną epopeję Królowa Elfów (The Feary Queen), dzieło należące do klasycznej liryki sielankowej i patriotycznej. Wątki fantastyczne i mitologiczne łączą się ze średniowieczną alegorią, a całość jest przesiąknięta angielskim patriotyzmem i czcią dla królowej Elżbiety. Spenser wprowadził do literatury dźwięczną, sprzyjającą opisom zwrotkę, nazwaną stancą spenserowską.
Poezję patriotyczną uprawiali też w tym czasie Michael Drayton (1563-1631) i Samuel Daniel (ok. 1562-1619), opiewający stare dzieje Anglii, zwłaszcza w XIV i XV w. Poezję religijną reprezentowali Robert Southwell (ok. 1561-1595) i W. Drummond. Autorem sonetów i wybitnym przedstawicielem prozy dworskiej był Filip Sidney (1554-1586).
Ozdobną i kunsztowną prozą pisał John Lyly (ok. 1554-1606), twórca romansu Euphues, który odegrał dość przełomową rolę w angielskiej prozie. Realistycznej formie swoich satyryczno-oby czaj owych utworów hołdował T. Nashe, prozę mieszczańską uprawiali T. Deloney, T. Dekker i inni.
Prezentacje maturalne
