POLITYKA WEWNĘTRZNA KAROLA I
Kubek ze zdjęciemKarol I (1625-1649) obejmował tron angielski jako 25-letni młodzieniec przewyższający ojca licznymi zaletami osobistymi, które początkowo zjednały mu popularność. Z drugiej strony przypominał Jakuba I uporem, lekko-myślnością, pewnością siebie, a przede wszystkim podobną wiarą w boskie pochodzenie nieograniczonej władzy królewskiej. Zwolennikami absolutyzmu królewskiego byli też jego doradcy: książę Buckingham, a później Tomasz Strafford oraz arcybiskup Canterbury William Laud.
Pierwsze dwa Parlamenty zwołane przez Karola I w 1625 i 1626 r. w celu uzyskania nowych podatków ustosunkowały się krytycznie do polityki finan-sowej dworu, a ponadto zaatakowały działalność głównego doradcy królewskiego,\' Buckinghama. George Villiers, pierwszy książę Buckingham (1592-1628), faworyt królewski, dyplomata i lord Admiralicji, wsławił się jeszcze za Jakuba I złą gospodarką i przekupstwem. W pierwszych latach rządów Karola I nadal wywierał przemożny wpływ na politykę zagraniczną i wewnętrzną, popierając na zmianę Hiszpanów lub Francuzów, katolików lub protestantów Stawiając Buckinghama dwukrotnie w stan oskarżenia opozycja parlamentarna domagała się utrzymania konsekwentnej polityki antykatolickiej, która pod wpływem królowej Henryki Marii uległa złagodzeniu.
Rychło okazało się, że Karol I, podobnie jak i jego ojciec przed nim, nie liczy się z opinią Parlamentu, uważając, że zwoływanie sesji parlamentarnych winno zależeć jedynie od jego woli.
akupresura
