POLITYKA ZAGRANICZNA ANGLII ZA PIERWSZYCH STUARTÓW

swetry

Po śmierci Elżbiety I i wymarciu Tudorów nastąpił - jak wspomniano -zasadniczy zwrot w stosunkach politycznych Anglii z Hiszpanią, Francją i Niderlandami. Polityka pierwszych Stuartów dążyła do utrzymywania dobrych stosunków z głównym rywalem Anglii na oceanach i w koloniach - Hiszpanią, przy jednoczesnym narastaniu konfliktu z niderlandzkimi Zjednoczonymi Prowincjami oraz Francją, która od czasu pierwszych Burbonów oraz kardynała Richelieu zaczęła odgrywać coraz większą rolę polityczną na arenie międzynarodowej. W angielskiej polityce zagranicznej, podobnie jak i w wewnętrznej oraz ideologii, zaznaczyły się sprzeczności interesów dworu i możnych feudałów z jednej strony oraz klas średnich z drugiej. Prohiszpański kierunek angielskiej polityki zagranicznej odpowiadał dążącemu do absolutyzmu królowi i jego feudalno-dworskiemu otoczeniu. Natomiast interesom bogacącej się na handlu i przemyśle burżuazji oraz gentry sprzyjała linia polityczna epoki elżbietańskiej, wyrażająca i zabezpieczająca istotne aspiracje gospodarcze, polityczne i religijne warstw średnich. Pozycjonowanie

Współpraca

W I T A M Y


zioła

MENU STRONY



Ciekawy fragment

Okres pełnego rozkwitu literatury elżbietańskiej wiąże się z Edmundem Spenserem, chociaż już przed nim sięgali do wzorów włoskich Thomas Wyatt (ok. 1503-1542), Henry Surrey (ok. 1517-1547), znany nam już Thomas Elyot czy Roger Ascham (1515-1568). Dwaj pierwsi wprowadzili do Anglii, opierając się na włoskich wzorach, formę sonetu. Pozostali dwaj zasłynęli raczej jako autorzy traktatów pedagogicznych i popularyzatorzy pisarzy klasycznych.

Sponsor serwisu







Mapa Strony